WYPRAWA DO USA CZĘŚĆ 2 – Połów łososi na przylądku BIOMASS.

Autor: Goulven Dollé.

Po tej restauracji z Billem Batsonem wracam do hotelu z zamiarem przespania co najmniej czterech godzin... Bezskutecznie, mimo że jestem kompletnie nieprzytomny, jet lag płata mi figle i niczym królewska sowa otwieram oczy o północy. Nie mogę ich potem zamknąć. Więc łykam kawę, bo wiem, że czeka mnie intensywny dzień.

O drugiej w nocy Bill odbiera mnie sprzed hotelu i udajemy się na spotkanie z Karrym Batsonem, kuzynem Billa, i Markiem, pracownikiem ProStaff Batson, który przywiózł swoją dużą aluminiową łódź, holowaną przez równie dużą F250, przed stacją benzynową.

Karry Batson, w domu Batsonów, uwielbia wędkarstwo. Jest byłym przewodnikiem wędkarskim na Alasce i szybko można się domyślić, że to facet, który myśli o wędkarstwie i żyje wędkarstwem. Chociaż wszyscy jesteśmy wypaleni wędkarstwem, wiemy, że jesteśmy typem facetów, którzy zawsze wyciągają telefony pod koniec posiłku z osobami niebędącymi rybakami, żeby pokazać im zdjęcia ryb, wiemy, że nasi znajomi niebędący rybakami już nas nie obserwują na Facebooku, bo mają dość oglądania zdjęć ryb, mimo to zawsze pewnego dnia wpadamy na gościa takiego jak Karry Batson, faceta jeszcze bardziej szalonego niż ty, który robi TYLKO TO, cały czas. Komunikujemy się mailowo i telefonicznie od 7 lat i po raz kolejny się obejmujemy; To naprawdę proste i fajne połączenie.

Po wielu latach spędzonych na zawodach wędkarskich we Francji, od razu rozpoznaję w Seanie tę serię drobnych szczegółów – sprzęt, ubrania, pytania o połów dnia – które składają się na bystrego wędkarza, który niczego nie pozostawia przypadkowi. Wiem, że Karry, Sean, Mark i Bill będą musieli się sporo natrudzić przy łodzi, a ona zaczyna pachnieć naprawdę dobrze.

Po 3 godzinach jazdy docieramy do zatoki Neah, na samym końcu, po drugiej stronie cieśniny, znajduje się Kanada. Jesteśmy w środku rezerwatu Indian, pochylnia zanurza się w wielkim Pacyfiku. Kawa americano w sąsiednim sklepiku prowadzonym przez miejscowych, którzy nadzorują wodowanie, opłacony podatek, kilka wskazówek dotyczących połowu tego dnia, kilka worków pikantnej wołowiny i wodujemy łódź Marka.

Kierujemy się na Biomass, szalony punkt tętniący życiem, sama nazwa przyprawia o dreszcze. „Stary, jesteś pewien, że jedziemy na Biomass????” Kryl wszędzie, wieloryby delfiny w krylu. Widziałem, jak niektóre wyłaniały się z wody w niesamowitych ilościach. Podobno czasami można tam spotkać orki, ale tego dnia ich nie widziałem, atakujące łososie. Bo tak, przyjechaliśmy tu po łososia...

Oczywiście, cały zespół robi wszystko, co w jego mocy, aby Sean, wędkarz łowiący redfisha, i ja złowiliśmy jak najwięcej ryb i dobrze się bawiliśmy, i to się udało.

Nie mogę nie zauważyć, że pomimo tysięcy kilometrów dzielących moją Bretanię od tego odległego zakątka północnego Pacyfiku na granicy z Kanadą, nasze style życia są bardzo podobne. Zwracając się ku naturze i oceanowi, chłopaki mają swoje łodzie, żeglują, łowią ryby, odpowiedzialnie łowią ryby, śmieją się i piją na pokładzie. Wszyscy są szaleńczo zakochani w swoim zakątku świata, w swoim kawałku morza: mówimy wspólnym językiem.

Podróż powrotna wypełniona jest obrazami, kolejnymi godzinami jazdy i pogawędek z Billem w pickupie. W tym momencie mam dwie godziny snu w bufecie po ponad 48 godzinach na nogach. Wszyscy są już suchi po dniu na morzu i przez chwilę rozważam wyjście do miasta na przekąskę, ale o 21:00... Wracam do hotelu i padam na łóżko, dosłownie zahipnotyzowany zmęczeniem.

Jutro spotykam się o 8:00 w magazynach Batson na bardziej profesjonalnym spotkaniu w sprawie sprzętu.

WYPRAWA DO USA CZĘŚĆ 3 – Jeszcze trochę krabów.

Autor: Goulven Dollé.

Po dobrze przespanej nocy wychodzę, wciąż trochę za wcześnie jak na mój gust, do Bay Lodge w Sequim. Po dużej, tłustej filiżance kawy Champion wsiadam do mojego wynajętego Forda Escape i jadę do biura Batson.

Po przyjeździe i dniu połowu łososia wiem, że zajmiemy się trochę bardziej biznesowo, ale też spotkamy się w realu z ludźmi, z którymi współpracowałem przez lata, mailowo, i spotkamy się technicznie, bo mam do nich pytania dotyczące ich sprzętu i budowy wędek.

Więc docieram do Batson Ets i zaczyna się to od długiej Zwiedzanie zakładu, ze spotkaniami pracowników na wszystkich szczeblach, to wspaniałe uczucie. Miłe i przyjemne słowo od wszystkich, piękny, słoneczny dzień w Sequim, wszyscy mają energię w amerykańskim stylu i chociaż wiemy, że trochę się bawimy, to czujemy się dobrze i przyjemnie.

Pracuje tam, o ile dobrze pamiętam, 23 osoby, a atmosfera wydaje się swobodna i profesjonalna – takie wrażenie mam od siedmiu lat w Batson: rzetelni, konsekwentni i bezpośredni. Spotykam ludzi z branży spedycyjnej, marketingu, zarządzania biurem, zakupów itd.

Następnie spotykam pomnik historii budowy wędek, Mike'a Thorsona. Mike jest pomnikiem w każdym tego słowa znaczeniu, byłym amerykańskim futbolistą i pierwszym facetem, którego spotkałem w prawdziwym życiu, którego łydki są tak duże jak moje uda. Jestem przeciętną osobą, mam 178 cm wzrostu i ważę 80 kg, a na zdjęciu wyglądam jak orzeszek.

Po drugie, monumentalne, bo pod względem umiejętności Mike jest najwyższej klasy. Były jeden z kierowników ds. projektowania blankietów w St Croix, ma ogromną wiedzę na temat produkcji. Procesy, fabryki, kto co robi i jak robić to lepiej. Spędzam z nim dużo czasu; mam listę pytań długą jak moje ramię. Odpowiada z życzliwością i prostotą, czasami dołączając szkice, aby poprzeć swoje wyjaśnienia. Planowałem swoją podróż od jakiegoś czasu, angażując wcześniej chłopaków z ProStaff Rodhouse i pytając ich, jakie pytania chcieliby, abym zadał.

We Francji rozmawiamy również o tematach tabu, takich jak pękanie prętów. Amerykańscy producenci bez trudu poruszają ten temat, omawiają go, a tym samym edukują. W ten sposób podnosząc poprzeczkę. We Francji, kiedy rozmawia się o tym z Plusy: czujesz się, jakbyś wspominał najlepsze momenty Festen, a kiedy zaczynasz o tym mówić z innymi, faceci się obrażają, jakbyś im mówił, że nie umieją łowić ryb.

Na przykład zawsze zadziwiała mnie liczba facetów, którzy łamią wędki podczas zacinania, używając haczyków typu „pony”, z mocno zaciśniętym hamulcem. Moje, czy cudze, to nie ma znaczenia. A potem Mike wymyśla coś, o czym nie pomyślałem, a co od tamtej pory wydaje mi się oczywiste: „Plecak czy żyłka mono?”. „No cóż, plecionka, skoro teraz prawie wszyscy łowią na plecionkę… no cóż, wędka, która pęka na dużym, szalonym haczyku, z plecionką, mocno hamując, żeby naprawdę wbić przynętę, dla Mike'a to oczywiste. Z plecionką zawsze trzymaj mały hamulec, bo żyłka nie jest już elastyczna. Gary Loomis z NFC potwierdzi to później, ponieważ niektóre z pytań, które zadam, będą powszechne. W kulturze amerykańskiej wędka to narzędzie; trzeba umieć się nią posługiwać. To coś, czego się uczysz; nie rodzisz się z tą wiedzą.

Przestrzeganie kątów, rozróżnianie plecionki od żyłki mono, świadomość, że hamulec nie zawsze pęka, gdy zacisk znajduje się w prawym rogu itd. Wystarczy wpisać w Google coś w rodzaju „jak uniknąć złamania wędki”, aby zrozumieć, że mogliśmy coś przeoczyć we Francji w dyskusji na ten temat. Zamiast dumnie powtarzać: „mój 45-gramowy kawałek mokrego węgla jest niezniszczalny”, a potem po cichu rozwiązywać problem, gdy facet przyniesie ci korpusy w czterech częściach, lepiej byłoby mu wytłumaczyć: „Wyciągniesz prawie wszystko z wszystkiego”, o ile będziesz szanował swoje kąty i pamiętał, że twój kołowrotek ma hamulec.

Mike opowiada mi też trochę więcej o historii firmy Batson. Mieli fabrykę blanków w Sequim, ale teraz, ze względu na koszty, produkują w Chinach, korzystając z projektów i wzorów blanków Mike'a. Mają więc tę wiedzę specjalistyczną. Po ich wyprodukowaniu wiedzą, czym jest blank.

Potem wychodzimy z Mikiem, z wędką muchową w ręku, ponieważ Mike, mniej znany, jest również instruktorem wędkarstwa muchowego (jego ulubiony styl wędkowania) i chce mi pokazać kilka rzeczy. Mówię, że tak, fantastycznie, ale przyznaję, że to trochę tandetne; jestem najgorszym wędkarzem muchowym po tej stronie Missisipi.

Następnie spędzamy trochę czasu z Karry w magazynie, prezentując nowe produkty. Byłem pod wrażeniem blanków RTP (Tuna Popping) 80 MH i 80 H, o których wspominaliśmy w naszym magazynie po powrocie, przed chwytami Hypalon, znacznie bardziej rozbudowanymi i wytrzymałymi niż EVA, które również od tamtej pory są częścią naszej oferty.

Przybywamy wczesnym popołudniem i przygotowując się do kolacji, Batsonowie zaplanowali połów kraba królewskiego. Spotykamy się u Karry'ego, w drewnianym domu na pampie, aby załadować aluminiowy kadłub Billa schowkami, z których skorzystamy później.

Bill, Karry, Sean i jego rodzina są tam. Pogoda jest niesamowita i cieszymy się spacerem. Sequim leży na skraju zatoki, wciśnięte między cieśninę a góry. Zjawisko pogodowe zwane „cieniem deszczu” pozbawia deszczem całą wschodnią część wybrzeża za górami. To właśnie to zjawisko dało nazwę blankom produkowanym przez Batson. To szczyt sezonu dla naszych krabowych przyjaciół. Pułapki szybko się zapełniają, a po oczyszczeniu sieci, kraby są wypuszczane do wyschnięcia.

To rani moją bretońską dumę, ale kraby Dungeness są pyszne, to coś więcej niż kraby, może nawet mniej kraby pająki, ale są sycące i pyszne. Na szczęście wciąż mamy pewną przewagę cywilizacyjną, bo ci barbarzyńcy maczają kraby w maśle zamiast w majonezie i popijają je piwem zamiast wytrawnego białego wina, więc nasz honor jest bezpieczny.

Słońce zachodzi nad Cieśniną Juana de Fuca, wciąż grzeje naszą skórę, światło jest jaskrawe, pijemy piwo na drewnianym tarasie Karry'ego, jedząc kraba Dungeness i jest po prostu idealnie.

Noc panowała już od jakiegoś czasu i jest późno, kiedy się rozstajemy. Wymieniliśmy się kontaktami ze wszystkimi ProStaffami i przyjaciółmi, uściskami i obietnicą rozegrania meczu rewanżowego w Bretanii. Teraz wiem, po co przyjechałem. Dla ludzi. Jak w każdej podróży, to spotkania, twarze, głosy nadają wszystkiemu znaczenie i głębię. Nie obchodzą nas zdjęcia krajobrazów. Zamykamy oczy i bum, nagle jesteśmy bogaci, milionerzy, nie rozumiejąc dlaczego. Tysiąckrotne podziękowania dla zespołu Batson za umożliwienie mi przeżycia tych chwil dzielenia się, łowienia ryb i życia z Wami. Siedzę przy biurku i piszę, niskie słońce Sequim przecina Atlantyk, ogrzewając moją skórę, i przypominam sobie.

Potem nic poważnego, ale wsiadam z powrotem do samochodu i powoli, bez przeszkód, wracam do hotelu, prawdopodobnie nieco poza granicami określonymi przez prawo (za dużo krabów).

Jutro znowu ruszam w trasę, do North Fork Composites.